| تبليغات | X |
|
مثل یک هیچهیچک که می هیچد به دور هیچ...
|
... و زمین
جاذبه ی شومی بود
وقتی که تو بر خون خودت افتادی
... و هوا
بوی کبوتر می داد
چشم من
چشم دنیا
پر اشک
قلب تو
قلب خیابان
پر خون
...
دو خط به شعرم اضافه می کنند
ردیفش را می کنند ابروو گیسوانت
می ریزند روی شانه های لخت شعر من
من!
من من کنان
منگ نگاه تو
تو!
تلو تلو می دهی اتاق را
دور سرم
لب هات فشارم می دهند
به این قافیه هایی که باختم
دستانت چنگ می زنند به لختی تنم
...
نم نم باید فکر نماندنت باشم
به اینجا که می رسم
نم نم باید فکر نماندنت باشم
نم نم می روی
خودت را می روی و شعر ها را از سر من می روی
من نم نم نماندنت را زیر پتو می مانم
من می مانم ...نم...نم
ظلمت این روز های بی تو
جاده ای که مستقیم است
به سمت تنهایی من
فاز سنگین از آهنگی که دوستش داری
تا تهران با خیال تو راهی نیست
کاش میشد غربت جاده را
با تو سفر میکردم
حجابت را کشف میکنی
در خوابهای شبانه من و
من !
وزن ناچیز این خوابهام ...
( شصت میلی گرم اگزازپام ! )
...
درست ! از کنار همین تخت
با گیسوان باز
شروع می شوی و
در چشم به هم زدنی
بسته می شوی
به عطر شب بوهای همسایه
آن سوی ِهال
گیج و منگ !
( چیزی میان ندانم ِحالی به حالی و بی حالی )
تو را نگاه میکنم
و زیر لب
پای تمام مقدسات نداشته ام را
وسط میکشیم
نکندمثل شهابی از مداری دیگر
بیدارم کند
کاش می شد خوابهای تو را
مثل قرعه کشی
آنقدر تمدید کرد
که کشــــــــــــــــــــــدار شوند
تا یادمان برود بیرون از اینجا
آدم بزرگ هایی هستند
که خوابشان
با بیداریشان
فرق می کند
و روزها
دیگر
حال شب بو ها را نمی پرسند .
--------------------------------------------------------------------------
پ.ن : این ابتدای پاییز است .
بیشتر یک بازی بود با کلماتی که پرتاب شده بودند به سمتم .
درست همان چیزی که دوست ندارم .
مثل کودکی که ناخواسته و ناقص الخلقه ست .
در سکوت خالی این خانه غم جاری شده
حرف از لبخند و شادی چارواداری1 شده
اگر پاپیون باشد
من باید همین حالا
همه ی نارگیل ها را
به هم ببندم و
دل به دریا بزنم
تو هم باید قول بدهی
همان هفتمین موج باشی
که مرا به دورهای بی برگشت خواهی برد
صدای خودم را
میان بازوان تو می شنوم
که " ای حرامزاده ها ! من هنوز زنده ام"
و دستهات
دستهایم را گرفته اند
هنوز و انگار
که از تو نوشتن ها
جان کندن می شوند
تا شروع می شوی
زخم زبان ها
دهان باز می کنند
آخر این چه رفتنی ست خوب من!که هر چه از تو بود مانده
جز خودت که رفته ای!
پشت سرت
در ها را نبسته ای
انگار و هنوز
که باد
بوی رفتنت را به خانه ام می آورد
گیجم عجیب
از عطر نفسهات
در خیال
دنیای خوابِ هم
با تو
دنیای بهتری ست
آرام می نشینی
همینجا
کنارِ تخت و من
چشمم به
رنگ ِملایم لب و
گل گونه های توست.
دستم
به خالی ِ پرهیب ِ* موی تو ست
تا سحر .
در خواب ِ هرشبم
سیر تماشات می کنم !
شب ها
رها
روی رف ِ* خوابهای خود
من خاطرات ِ خــوب ِ تو را خاک می خورم
...
پرهیب (اِ) سایه، تصویری تاریک که بر اثر تابش نور بر جسمی در زمینه ی روشن تر ایجاد می شود، شبح. این واژه برگردان واژه ی لاتین سیلوئت(silhouette) ا...
رف [ رَ ]طاق مانندی در دیوار درون خانه که در بالای طاقچه سازند و در آن نیز اسباب زینتی و قیمتی و جز آن گذارند.
در کافه ای که هستم و تو رفته ای
ته مانده ی لیوانت را سر میکشم
و فکر می کنم
این آب ، روز هاست که خوش پایین نمی رود
نیستی ببینی
که هر چه از لیوانت خورده بودم
از چشمانم بالا آوردم
...به آذین عزیز که مدتی ست غم دارد...
.........................................................................................................
❶
قطعه ای از شهر قصه / کاری از بیژن مفید (برای شنیدن به
لینک زیر مراجعه کنید)
http://www.onmvoice.com/play.php?a=37114
❷
دیدن خون در خواب ، دلالت بر آن دارد كه باید از دوستان
ناپسند! بپرهیزید .
❸
اسماعیل خویی
" ازتو تامن هزار دره ره است :
من به راز شنفته می مانم ،
تو به شعر نگفته می مانی ."
رگ های خودم را خواهم زد
به بی خیالی تیغی مهربان تر از دستان تو
و درست خواهم شد
همان چیزی که می خواستی نباشد
لاشخور ها آنقدر تنهاییم را پر می کنند
تا مطمئن شوند از من چیزی نمانده است
عشقبازی خواهند کرد با استخوانهایی که روزی
گرمای تو را با پوست و گوشتش حس می کرد
از شعرم بوی خون می آید
و لاشخور ها چرخ زدن هاشان را
در آسمان اتاقم آغاز کرده اند
می خواهم دستانم را
حراج کنم
در نیازمندی های یک روزنامه ی کثیرالانتشار
که دست به دست شود
میان جریده های فردا عصر
جایی کنار آگهی برای رفع تنهایی یک سگ
و یا فروش قسطی یک پیکان
شاید هنوز
کسی باشد که به تکثیر انگشتانش فکر کند
من از مجادله ی نگاه و دود
در غم انگیز ترین غروب یک کافه می آیم
امان بده بگذار تا نفس بکشم
نگاه نکن ،
نخند،
بی گدار به آب نزن
من از نگاه بی قرار می ترسم
از این سکوت بی اختیار و لرزش دستم
و زل زدن هام به آتش سیگار...
نگاه نکن
نخند
زمان، زمانِ فرو ریختن یک مرد است
امان بده
بگذار تا نفس بکشم
پ.ن 1 :
در شعر من حقیقت یک ماجرا کم است.
پ.ن 2 :
تو از نگاه کلاغی که رفت فهمیدی..
من از نگاه کلاغی که رفت می ترسم
پ.ن 3 :
این شعر یک یکشنبه ی غمگین بود.
چند روزیست
جایی در حوالی قلبم
تو تیر می کشی
من همچنان همان مارلبروی همیشگی... خودم را
دود می کنم
تا...
کی این خاکستر بیافتد؛
خدا هم نمی داند!
...
بعد توبعد تو
زندگی
سیگاری بود که از ته آتش زده بودم
نه کشیدم
نه دل بریدم
دوستی می گفت وقتی زیادی احساسی می شی عاشقانه هات چرتند و چه راست می گفت....
نگاه می کنم به سقف
به آیینه
به گلدان
به سایه ها
نگاه می کنم به اشک
به هرچه بی اجازه آمده،نشسته در نگاه
نگاه می کنم به آه
به شب
به سرنوشت عشق
به این گذشته ی سیاه
نگاه می کنم به مرگ دود
به سرفه های گاه گاه
نگاه می کنم
به هر چه هست و نیست مثل تو
نگاه می کنم به ماه
به سوزش سیاه پشت پلک
...
به بغض ناگهان نگاه می کنم و اشک...نگاه می کنم و آه...
***
نگاه تو ولی
نه گاهِ اشک
نه گاهِ آه
به این نگاه خیس بی گناه
نکرده و نمی کند نگاه
من انتهای سرخ بودم
بر شاخه ای بلند
...که دستی ندید
...که چشمی نچید
...که اووووفتـــاد
...
فنجان قهوه ای
پر از فالهای" تو"...
که ("لطفا غلیظ و تلخ!")...
که ("لب نزدی عزیز!")…
-روی میز مـــــــــــــاند-
...
من سالها ست مرده ام!
و این دود سرد
تنها نشانه ی مانده از آه های من است.
...
افسانه را فراموش کن که ققنوس قصه ام
خاکستر و آواز ، آتش و پرواز
همه را به باد داد.
...شب...سکوت...تیرگی ...سکانس : " فکر ِ فرار "
از تو و هرچه از دلم گرفته قرار...
... تا نگاهم به چشم تو افتاد .
- یک نفر در سرم cut می دهد - : « تکرار!» ↘
تکرار می کنم تمام بازی را
تــــــــــــــا نگاهت به آخرین سیگار
غزلم فر همی خورد و باز می نشود ! درست...
درست مثل موت که جنگ داشت با سشوار پیچ خورده ای
پیچ خورده ای عجیب به ثانیه هام
تو و تیک تاک تیک تاک هم یکی شدید انگار
انگار خنده ات از سرم نمی رود بیرون
لطف کن دست از سرم بردار
پ.ن :
تمام خطوط چیزی برای گفتن کم دارند.
وقتي که غم
تمام وجودم گرفته بود و
...تو کــــــــور مي شدي
وقتي به عهد مان وفا نمي کردي و
دور مي شدي
هرگز خبر نداشتي که در دلم
چون تلخ ترين حادثه
منفور مي شدي
فصل مرور خاطره ها در دفتر خيال
آن سطر هاي سياه
تو بودي که هاشور مي شدي
که این روز ها بی کلاه می گردم.
سرم سوت می کشد.
چشمانم پر می شوند
و خالی می شوم.
سایه های این روز ها کشیده ترند
گاهی سایه تو تا خانه ما می آید
و گاه حتی کشیده تر می شوی
آنقدر که حس می کنم
دستم دیگر به موهایت نمی رسد.
موهای سپیدم را گره میزنم به بختت.
سیاه هاشان مال خودم...
میل ات را دانه بیانداز
از نو ببافم
با تیغ ماهی هایی که انگار در گلو دارم
با مستطیل های درهم و لوزی ها
که لوزه هایم را
و نفس هایم را دوباره ببافم.
یک شبه تمامم کن که
زمستان امسال از خرداد
برف و باران و خون می بافم .
...
" ؟ : درختان سبز حیاط
زیر سنگینی زمستان و برف، تاب نیاوردند.
عطر هیچ بهارنارنجی دیگر در این خانه نمی پیچد. "
...
می پیچم به دور تابت
و تو تابم بده و بپیچم
پیچی به یاد نارنج بپیچم
پیچی به یاد بهار ··· .
که نپیچم به سمت کوچه ای
که عطر بهار نارنج ندارد
تابم بده که بپیچم
به دور هیچی که تو می بافی ام
و نافم را از نو ببافم
گره بزن و دانه بیانداز
کلافم را از نو ببافم مادر !
کلافه ام مادر !
عکس رهبر به جای لرکا !
عکس لرکا ،همین است که هست
جور دیگر نباید دید!
چشمهایت
شعر
غزل
ترانه
و من
فقط می نوشتم
چشمهای تو بود که می سرود
من را
ترانه را و غزل را
...
حالا که نیستی
حالا که چشمهای تو نیست
حالا که ترانه رفته وغزل ها همه نیمه کاره مانده
نفسهای سرگردان میان دود
همزاد آه شده اند
و یادت زائوی بغض های هر روزه است
هندوانه
روی میزی که نیست
و آجیل و...
برف و...
انار و...
مادر بزرگ...
که سالهاست
در تمام قصه های نگفته اش
با همه ی اینها
مرده ست
و ناگاه فالی از حافظ
.
"کَتَبــــتُ قِصَةَ شُوقی و مَدمَعــی باکــی
بیا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی "
.
.
.
(دلم تنگ است و
این یلدا چه دلگیر است.)
خاکستر ؛ خاطره یِ آتش است
در ذهن ِ زیرسیگاری
و دود فاحشه ایست ؛
به قیمت یک پُک .
می رقصد و
لخت می شود
به تدریج ِ ثانیه هادر فضای ِ مه گرفته ی ِ کافه
خیالِ خامِ تو حتی ، به کافه ی "Lorca "نیامده و ...
نیامده و ...
تلخ شده ...
این تُرک ِ من ، هر روز ...
سکوت می کنم و سکوت ... و
خیره می شوم به کتاب
مجسمه ای شده ام
از همیشه ...
هنوز ...
و رویِ ِ ِ ِصندلیِ ِ ِ ِ لهستانیِ ِ ِ ِ میانه یِ ِ ِ ِ کافه
نشسته ام و ...
نیامده ای و ...نشسته ام و ...
نیامده ای و ...
نشسته ام هر روز
زمان کشیده تر شده انگار در نبودن تو
و ثـــــــانــــــیـــــــــــــــــــــــــــــــه هایم
دراز (مثل روز)
نه نقشی از نگاه تو در فال خالی قهوه...
نه روی صندلی ات ، تار مویــی از دیروز...
...و سایه ای که نشسته ست...
و قهوه می خورد
و کتاب ...
...و سایه ای که چشم دوخته ...
به جای خالي تو ...
هنوز ...
پ.ن1: این آهنگ ِاین روزهای کافه است. " نیامده ای و نَشد ... نیامدی و نَشد ...
نیامدست
و مـــی نَشوَد ... نخواهد شد
"
پ.ن2: نشد جواب بگیرم سلام هایم را ...
پ.ن3: گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد بسوختیم در این آرزوی خام و نشد
عهد را بشکست و پیمان نیز هم!
...
بار اولش نیست.
خواجه را می گویم.
خوب در یادم هست.
در تاریکی اتاق روی تخت ولو بودم و سیگاری گیرانده بودم از برای سوزاندن غم
که در درگاه اتاق شکل گرفت
دیوان را به دستم داد، دیوانه!
"گفت: بزن!
گفتم حافظا " تفال" دیگر؟
گفت بزن!
من زدم اما انگار خواجه بود آنکه زد
آنچنانم بر نشیمنگاه که اشکم به دیده و غم بر دل روان
نعره ها در دادم چونان که مریدان شیخ بو سعید!
هوش از کف بداده و عقل در چاه سکر نهاده
و اینجا تقریر می کنم آن ابیات را
تا دلالتی باشد بر آنچه بر من رفت!
...
دی میشد و گفتم صنما عهد به جای آر
گفتا غلطی خواجه در این عهد وفا نیست
...
گفتمش حافظا !
تو را چه شد که اینها از تو شد
گفتا
همان شد که بر تو شد!
***
شبی شد اساطیری
مهلکه ای از دود و داد.
ما تقریرش کردیم.
هر چه بادا باد !
سکر. [ س ُ ] (ع اِمص )مستی . (غیاث ) (آنندراج ) (منتهی الارب ) (ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی ). || (مص ) مست شدن . (منتهی الارب ) (تاج المصادر بیهقی ) شراب و آنچه مست گرداند.
